ความในใจ..ถึงชายคนหนึ่ง #W13

posted on 11 Aug 2013 21:44 by tawanlalla directory Diary
 
มีความในใจ..อยากบอกผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่ง..
เคยบอกสั้นๆ มาหลายครั้งแล้ว แต่วันนี้ เราขอบอกยาวๆ อีกทีแล้วกันนะ
ขอให้นายจงตั้งใจอ่านด้วยเถิด เพี้ยง!!
 
..เหมือนเรื่องราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง..
 
ย้อนไปเมื่อ 6 ปีก่อนที่ไทยเราได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬามหาลัยโลก
ปกติไม่ดูบอลไทย ออกตัวเลย แต่ช่วงที่จัดแข่งกีฬาฯนั้น เป็นช่วงที่มหาลัยหยุดยาว
อาทิตย์นึงได้มั้ง ตะวันไม่ได้กลับบ้าน ก็เลยอาสาเนียนๆไปเป็นเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวก
ให้บรรดานักกีฬาและกองเชียร์ ที่สนามศุภชลาศัย

'เราจำวันและเวลาไม่ได้ แต่เราจำสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นได้'

เกมวันนั้นไทยเจอกับแคนาดา ชายผู้ซึ่งสวมเสื้อหมายเลข 19
ถูกเปลี่ยนตัวลงไปแทน..ใครสักคน และเขาผู้นั้นทำประตูที่ 3 ให้ไทยขึ้นนำแคนาดา 3-1
จบเกมด้วยประตูรวม 4-1

'ความประทับใจมันก็เกิดจากตรงนี้แหละ'
 
เกมถัดมาเจอกับทีมชาติอะไรไม่แน่ใจ แล้วก็เป็นเกมที่เจอกับเม็กซิโก
เกมนี้ประทับใจอีกเหมือนกัน เพราะนักเตะไทยมีเรื่องกับนักเตะฝั่งนั้น
ถึงขั้นต้องหยุดเกม แฟนบอลมีปาขวดด้วย โชคดีที่เรานั่งอยู่แถวบนสุด 
และเกมสุดท้ายก่อนเข้ารอบรอง ไทยเจอยูเครน
ชายคนนั้นยิงให้ทีมตีเสมอ 1-1 และจบเกมด้วยประตูรวม 1-2
ไม่แปลกใจถ้าเขาจะนั่งร้องไห้กลางสนามอย่างไม่อายใคร
นั่นเพราะเขากำลังเสียใจที่พลาดโอกาสเข้าไปชิงเหรียญทอง
 
 
เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นยังไงบ้างนะ?

3 ปีที่ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยไม่เคยไปดูบอลที่สนามจุ๊บเลย
แต่หลังจากที่ปลื้มปริ่มผู้ชายคนนี้แล้ว..ไม่มีใครพาไปดูบอล ก็ต้องไปดูคนเดียว
ยามที่แข่งนัดเหย้ากับสโมสรจุฬา-สินธนาในตอนนั้น
อยากจะเข้าไปขอถ่ายรูป พร้อมขอลายเซ็นต์ แต่โมเม้นท์ช่วงนั้นไม่เอื้ออำนวยจริงๆ
คนอื่นต้องมองว่าเราเป็นบ้าแน่ๆ เพราะไม่มีแฟนบอลคนไหนทำเลย
(แฟนบอลส่วนใหญ่ก็มาจากคณะวิทย์-กีฬา ซึ่งก็เจอเธอบ่อยๆอยู่แล้ว)
 
ข้อความต่อจากนี้..มีเพื่อนไม่กี่คนที่รู้ แบบว่าตอนนั้นเป็นอะไรที่บ้าและฮามาก
แต่ก็อยากให้คุณนักบอลรู้นะ.. (ห้ามขำกันๆ)

ช่วงนั้นเล่น Hi5 กัน เราก็จะลงรูปของคุณนักบอลที่แอบไปถ่ายมา
เขียนเล่าถึงประวัติเล็กๆของเขา เกิดวันไหน เรียนจบที่ไหน
เชียร์ทีมอะไร เพื่อนๆชอบเรียกเขาว่าอะไร
ก็แค่ข้อมูลทั่วไปที่แฟนคลับสามารถหาได้ในอินเตอร์เน็ต
นอกจากอลัน สมิธ และ โจ โคล ก็มีเขาคนนี้ที่เราเริ่มบ้า
แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งแอดเฟรนด์มา หน้าตาน่ารัก เขียนประวัติไว้ว่าเรียนคณะวิทย์-กีฬา
ปกติไม่รับแอดคนแปลกหน้า ก็พยายามไปสืบมาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
ทำไมแอดมาหลายครั้งจังเธอชื่อ "โบว์" เป็นเพื่อนสาวคนสนิทของคุณนักบอล
คงได้ยินมาว่าคุณชายแอบชอบสาวคณะวิทยากระมัง
ประกอบกับมีคนไปบอกว่ามีผู้หญิงคนนึงที่แอบปลื้มคุณนักบอล
ถึงขั้นรู้เรื่องส่วนตัว และรายละเอียดต่างๆ (ขนาดแฟนยังไม่รู้เท่านี้เลย)
คงคิดว่าเป็นเราและขอแอดเฟรนด์ Hi5 มา แต่ยังไงก็ไม่รับ
เพราะเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ และอีกอย่างเรากับคุณนักบอล
ณ ตอนนั้นยังไม่เคยเจอและเคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ
(เพื่อนยังแซวเลยว่าระวังเจอเขาดักเอาไม้ฟาดหัวนะ ฮาาาา)
Protect ตัวเองสุดๆ แล้ววันนึงก็ได้รู้ว่าสาวเจ้าคนที่คุณชายหมายปองนั้นคือใคร..
แล้วผู้หญิงคนนั้นยังเคยบอกกับเราด้วยว่า "ขอฝากเนื้อฝากตัวกับแฟนคลับคุณวุฒิชัยด้วยนะ" 
มิตรภาพก็เริ่มจากตรงนั้นแหละ ^^
 

 
เรามีเพื่อนเรียนคณะวิทย์-กีฬาเยอะนะ แต่ไม่เคยมีใครพาเราไปรู้จักกับพวกบรรดานักบอลเลย
นาย นุ นุ้ย พวกนั้นน่ะ ไม่ได้เรื่องจริงๆ ไม่เคยสานฝันให้เราสักครั้ง
จนกระทั่งวันที่ซ้อมรับปริญญา คุณนักบอลจำเราไม่ได้หรอก
เราเป็นเพียงติ่งเล็กๆ ที่เดินสวนทางกับคุณนักบอลและขอถ่ายรูปด้วยแถวๆเรือนไทย
แค่นั้นก็ดีใจนักหนาแล้ว..คุยอวดใครได้เป็นปีๆเลย 
 
พอเรียนจบแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป เรายังคงติดตามข่าวคุณนักบอลอยู่ห่างๆ
ด้วยความที่ไม่เข้าใจในเหตุผล เลยมีเคืองว่าทำไมคุณย้ายออกจากจุฬา-สินธนา
เพื่อไปเล่นให้บีอีซี ลืมทำความใจว่ามันคือวิถีของนักฟุตบอล

ตอนแรกที่รู้ว่าตัวเองป่วย เราโทรบอกเพื่อนแค่ 2-3 คน
เหตุเพราะไม่อยากให้ใครตกใจและคิดมาก
อีกอย่างเราไม่อยากพูดเยอะ เพราะเจ็บแผล กระนั้นข่าวก็ยังไปถึงกอล์ฟ
ต้องขอบคุณกิ๊ฟสำหรับน้ำใจในครั้งนั้น
 
จำได้มั้ย? ครั้งนั้นที่คุณโทรหาฉัน เราคุยกันคนละเรื่อง เพราะฉันเข้าใจว่าคุณคือกอล์ฟ
ผู้ซึ่งเป็นเพื่อน ม.ปลายของฉัน แต่หลังจากที่เริ่มรู้สึกว่าทำไมเราคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง
แล้วคุณก็บอกว่า "เรา กอล์ฟ วุฒิชัย ที่เป็นนักบอลนะ" ฉันบอกคุณว่า "งั้น รอแป๊ปนะ"
ฉันวางโทรศัพท์เพื่อวิ่งไปกรี๊ดแล้วค่อยกลับมาคุยต่อ
 
กำลังใจครั้งนั้นมีส่วนสำคัญที่ทำให้ฉันกล้าเดินเข้าห้องผ่าตัดโดยไม่มีความกังวลใดๆ
เพราะโลกของฉันกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ทั้งๆที่นรกรอฉันอยู่เบื้องหน้า
แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ..จริงๆนะ 
 
ไม่เคยถามเลยนะว่า ตอนที่ได้ยินว่าคุณต้องโทรไปให้กำลังใจผู้หญิงคนนึงที่กำลังป่วยเป็นมะเร็ง
คุณรู้สึกยังไง? ทั้งๆที่คุณไม่เคยเจอ หรือเคยแต่จำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่คุณก็โทรมา แล้วชวนคุยนั่นนี่ตั้งหลายอย่าง
นั่นเป็นความประทับใจที่ไม่รู้ลืมเลย
 
สุดท้ายแล้วล่ะ..เห็นมั้ยว่าความในใจครั้งนี้ยาวมากๆ
 
เราอยากขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กันตลอดเวลาเกือบห้าปีที่ผ่านมา
รู้มั้ยว่าช่วยให้เราใช้ชีวิตในโรคนี้ง่ายขึ้นนะ
การได้คุย ได้ถามข่าวกันในบางคราวก็ดีใจ
อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ยังไงก็ขอเข้าใจไปคนเดียวนะ ถ้าพูดมากเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าเราบ้า
ความจริงเราไม่ได้บ้านะ เราแค่มีโลกไว้สำหรับคุณนักบอลและพี่บอย ปกรณ์น่ะ
เป็นโลกที่มีแต่เรื่องราวดีๆ กำลังใจดีๆ 
..เวลาที่รู้สึกเหนื่อยหรือท้อ เราก็แค่นึกถึงวันเวลาเก่าๆ ก็เท่านั้นเอง..
ขอบคุณสำหรับเสื้อบอล+ Match Day ปกคุณชายเล่มนั้น
ไว้สักวัน..เราจะใส่เสื้อตัวนั้นไปเชียร์คุณนักบอลนะ..คุณวุฒิชัย ทาทอง Cool
 

 
Whenever I feel weak, I’ll remember those who make me strong. :)
 

Comment

Comment:

Tweet

Code Here.