Cancer

แค่เรื่องธรรมดา..

posted on 07 Jul 2014 09:19 by tawanlalla in Cancer directory Diary
ทุกครั้งที่ฉันพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไร" อยากให้หมายความตามนั้นจริงๆ เพราะฉันโกหกความรู้สึกตัวเองไม่เป็น ฉันซึ่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองเสมอ แม้ใครๆจะมองว่าฉันไม่โอเค และพูดไปเพียงเพราะอยากประชดก็ตาม แต่เชื่อฉันเถอะ อย่างมากฉันก็แค่ขอเวลาให้กับตัวเองบ้าง ทุกอย่างจะดีขึ้น แล้วมันก็จะผ่านไป เช่นเดียวกับทุกเรื่องที่ผ่านมา
 
เวลาใดที่ฉันพูดเกี่ยวกับชีวิต การป่วย ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า ไม่แปลกถ้าทุกคนจะเป็นห่วงความรู้สึกฉัน ฉันรู้ว่าพวกเขาคิดว่าฉันคิดมาก แต่เปล่าเลย ตรงกันข้าม ฉันพูดไปเพื่ออยากให้คนอื่นยอมรับได้เหมือนฉัน และฉันก็พยายามคิดน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แต่มีบางคนที่ยังคงคิดมากแทนฉันมาโดยตลอด ถ้าวันหนึ่งกลับมาเป็นซ้ำ อย่างมากก็แค่ตาย นั่นคือความจริง และไม่มีสิ่งใดที่จะเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้ แค่เรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง ที่เราทุกคนต้องยอมรับ ซึ่งฉันก็ทำใจยอมรับมาได้ตั้งนานแล้ว..
 

 
แต่บางครั้ง ฉันก็อดใจอยากรู้คำตอบไม่ได้ ว่าการที่ได้ร้องไห้ท่านกลางคนที่รัก มันรู้สึกดีกว่าการแอบร้องไห้คนเดียวยังไง การได้ฟังคำปลอบใจโดยที่ฉันไม่ต้องเอ่ยปากถาม ดีกว่าการที่ฉันพูดปลอบใจตัวเองยังไง การได้เห็นคนอื่นเข้มแข็งเพื่อฉัน ดีกว่าการที่ฉันทำตัวเข้มแข็งเพื่อคนอื่นยังไง ดีกว่ากันมากไหม ฉันรู้ว่าที่พูดมาทั้งหมด ฉันขอมากไป แต่เชื่อมั้ย อย่างน้อย ฉันหวังให้เขาเชื่อใจฉัน เชื่อใจว่าฉันจะรับมือทุกอย่างได้เอง โดยไม่ต้องสนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง ท้อใจแค่ไหน ถ้าวันนี้เขายังเข้มแข็งเพื่อฉันไม่ได้ ก็อย่าได้หวังเลยว่าฉันจะกล้าตาย
 
อย่าร้องไห้เพราะความเจ็บป่วยของฉันอีก แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ชีวิตนี้ที่เกิดมา ฉันก็หวังเหมือนทุกคนนั่นแหละว่าเรียนจบ มีงานทำ เลี้ยงดูพ่อกับแม่ไปจนแก่เฒ่า คือมันก็เป็นรูปแบบการใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป วนและเวียนไปอย่างนี้ แต่พอชีวิตฉันสะดุด มันก็แค่สะดุด ยังไม่ได้ล้มลงไปสักหน่อย ฉันก็แค่เดินช้าขึ้น ทุกก้าวที่เดินไป ฉันต้องเดินด้วยความระมัดระวัง เพราะเกรงว่าวันหนึ่งข้างหน้า หากฉันสะดุดอีกครั้ง ฉันอาจจะเดินต่อไปไม่ได้อีกเลย ฉันก็แค่อยากให้เขาประครองฉันให้ก้าวเดินไป โดยที่ไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องพูดถึงความหลัง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ฉันเคยเดินสะดุด มันมีแต่จะบั่นทอนกำลังใจของฉันลงไป ไม่มีประโยชน์ เกราะที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง มันพังลงได้อย่างง่ายดายเพียงเพราะความอ่อนแอของผู้อื่นที่มีสาเหตุมาจากตัวฉัน ครั้งหนึ่งเคยเจ็บปวดเพราะเรื่องใด อย่าปล่อยให้เรื่องนั้นทำร้ายตัวเราได้อีก ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็แค่เปลี่ยนความคิดของตัวเราเอง
 

 
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันพยายามทำหน้าที่ของคนป่วยที่ดีมาโดยตลอด ไม่ร้องไห้ให้พ่อกับแม่เห็น ไม่บ่นว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง ทรมานแค่ไหน เจ็บปวดเพียงใด ท้อแท้หรือหรือรู้สึกกลัวอย่างไร จะว่าไปฉันก็ไม่เคยแสดงบทบาทคนที่ป่วยจริงๆให้เขาเห็นหรอก ฉันซ่อนมันไว้ข้างใน หากวันใดวันหนึ่งฉันแสดงความอ่อนแอออกไป ฉันกลัวมาก กลัวว่าจะทำให้คนรอบข้างผิดหวังในตัวฉัน ฉันไม่เคยบอกหรือเล่าว่าที่ผ่านมาฉันต้องทนรับอะไรไว้บ้าง  เพราะมันไม่ได้จบอยู่แค่การผ่าตัด แรกๆฉันก็ไม่ชิน ฉันถามตัวเองบ่อยมากว่า ฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อเมื่อวานฉันยังเหมือนคนปกติ แต่พอผ่าตัดไปแล้ว ในวันรุ่งขึ้นชีวิตฉันกลับไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป ฉันลืมไปแล้วว่าการเคี้ยวหมากฝรั่งเป็นยังไง การกินลูกอม แล้วการแลบลิ้นมาขึ้นแตะริมฝีปากล่ะ ให้ความรู้สึกยังไงเหรอ ฉันลืมมันไปหมดแล้วจริงๆ แต่ชีวิตฉันก็อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะฉันยอมรับ ฉันยอมรับชะตากรรมทุกอย่าง ฉันอยากให้เขายอมรับบ้าง แค่ยอมรับความจริงที่ว่า..ฉันมีวันตายเป็นของตัวเอง แค่นั้นก็พอ เพราะฉันไม่สามารถให้กำลังใจตัวเองซึ่งเป็นคนป่วย พร้อมๆกับดูแลความรู้สึกอีกคนที่ไม่พร้อมจะให้กำลังใจฉัน ฉันก็ไม่เคยว่าเลยสักคำ แต่เขาต้องให้กำลังใจตัวเอง เพื่อตัวเขาเอง ในเมื่อเรามี "วันนี้" ด้วยกันแล้ว แล้วทำไมต้องกังวลด้วยว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เพราะฉันไม่อยากให้เขาแบกอะไรที่มันหนักไปกว่าการแบกรับในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น
 

 
หลังจากการผ่าตัดในครั้งนั้น เวลาที่มีอยู่ไม่เคยเป็นของฉันจริงๆ เพราะฉันซื้อเวลานั้นมา จ่ายค่าเวลานั้นด้วยรอยแผลเป็นทั่วร่างกาย และฉันก็บอกไม่ได้หรอกว่าเหลือเวลาอีกมากเท่าไหร่ แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่ามากที่สุด มีความสุขมากที่สุด อยู่เป็นกำลังใจให้ใครต่อใครไปเรื่อยๆ ฉันเข้มแข็งเพื่อทุกคน ฉันก็อยากให้ทุกคนเข้มแข็งเพื่อฉันบ้าง ถ้าฉันเองไม่กลัวความตาย คนอื่นก็อย่าได้กลัวความตายแทนฉันไปเลย 
 
ตะวันฉายเป็นคนร่าเริงยังไง..ฉันอยากให้จดจำเธอไว้ในแบบนั้น ถ้าสงสัยเวลาที่เธอเศร้า เธอเป็นยังไง ให้รู้ไว้ว่าเธอก็ร้องไห้เสียงดังไม่แพ้เสียงหัวเราะของเธอนั่นแหละ แต่ถ้าเวลาใดที่เห็นเธอร้องไห้ ได้โปรดอย่าเศร้าไปกับเธอ แต่จงยิ้มให้เธอ และเป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดไปนะ :)
 
 
♪ Don’t make me sad, don’t make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don’t know why
Keep making me laugh
Let's go get high
The road is long, we carry on
Try to have fun in the meantime 

ummm..Cause you and I
We were born to die.
 
..เพลงนี้ยังคงดังอยู่ในใจฉันตลอดเวลา..